i almost cried when i saw him again for the first time.  i knew that it was really my fault and i admit i became busy and so much preoccupied with my work, that's why matagal-tagal ko siyang 'di nakasama..

almost everyday, before i leave home for work, lagi siya yung nasa isip ko.. while walking sa street, iniisip ko kung kelan siya ulet makikitang kasa-kasama ko.. sana nga i would have the chance to spend my days with him.. lagi ko siyang naiisip.. sobrang nakakamiss kaya..

naalala ko tuloy yung college days, nung araw-araw pa kong pumapasok sa university, when we usually go to school together.. kasama ko rin siya sa pag-uwi.. grabe.. iba talaga ngayong ibang mundo na ang ginagalawan ko.. parang next to impossible na kaming maging magkasama..

payag na payag naman akong makasama siya everyday eh.. siya rin naman siguro gusto niya.. kaso may mga taong hindi pumapayag eh.. may sarili akong pagkatao.. may sariling prinsipyo.. though alam kong di naman ako dapat magpa-apekto, we must sometimes consider what others would say..

yun nga.. ilang linggo o buwan na nga yata kaming hindi nagkakasama.. until this day came.. pagkagaling ko sa work, i hurried to my room kagad to fix myself.. kakasal kase ang tita ko and gusto kong siya ang kasama.. kahit isipin man ng mga tao na hindi bagay, this time, hindi ako magpapa-apekto.. siya pa rin ang pipiliin kong isama..

i looked for him on the usual place where we would always meet.. kaso WALA. i began to think.. bakit ganun? parang ang unfair niya.. dati-rati, isang tawag lang dumarating na siya.. haay. now that i'm looking forward being with him, ngayon pa siya mawawala.. before, he was always "present".. he would even let me feel that i'm not alone.. marami-rami na rin kaming adventures.. matagal-tagal na rin ang pinagsamahan.. he was there through happiness and storm.. he was with me sa street, sa LRT, sa school, sa church, sa mall, sa gigs.. basta. name it, he's there.. i've learned to love him na nga eh..

until this day nga. i finally saw him. a tear almost fell from my eye. muntik na kong umiyak at the very thought of seeing him.. nagbago na siya.. inspite of it, siya pa rin naman ang minahal ko dati eh..

i thought naging unfair lang siya. but really, i know that there's a lesson here.. ganun pala yung feeling pag nagkita ulet kayo.. nakakaiyak..

aminin ko, nabakla ako.. di naman talga ako umiiyak sa mga ganitong bagay eh.. pero bakit ganun.. NALABHAN kasi siya.. oo, laba, as in washed..

im talkin' about my chuck taylor.. nag-iba na siya. ang linis na niya.. depite his "cleanliness", dudumihan ko pa rin siya.. i wanna wear my chucks everyday of my life. :-)